دوست، دوست نیست مگر آنکه حقوق برادرش را در سه جایگاه نگهبان باشد
۱. در روزگار گرفتاری
۲. آن هنگام که حضور ندارد
۳. پس از مرگ
نهج البلاغه/ حکمت ۱۳۴
...
بیایید برای هم دوست باشیم
همین !
پ.ن:
تیتر مطلب برگرفته از اشعار استاد محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار) ه :
دوست باشد کسی که در سختی باری از دوش دوســت بــــردارد
نـــه کـــه ســــربار زحمـــت خود نیز بــر ســـــر بـــار دوست بـــگذارد
نا مهربانی را هم، از تو، دوست خواهم داشت
بیـهوده می کوشی بمانی مهربــان ای دوست
برای داشتن نور
باید يك خورشید داشت
برای داشتن يك خورشید
باید راه آسمان را دانست
و دستاني كه شهامت داشتن يك خورشيد را داشته باشند.
یا غنی الاغنیا، ها، نحن عبادک بین یدیک و انا افقر الفقراء الیک
ای بی نیاز !
این منم ، بنده ای که تنها نام بندگی را با خود به دوش می کشم
میدانی که چیزی برای عرضه در پیشگاهت ندارم
یارایم باش تا تنها برای تو باشم
و تنها تو را بخوانم!
پ.ن:
بخشی از دعای صحیفه سجادیه با ترجمه آزاد
بعد از سفر !
آنجا که دیگر نه من هستم
نه اثری از تو بر جای مانده
عشق می ماند و بس ...
(سید علی باقری(
سرگشته چو پرگار همه عمر دویدیم