این روزها...
ای کاروان آهسته ران کارام جــــانم میـــــــرود
آن دل که با خود داشتم با دلستــــانم میرود
من مانـده ام مهجور از او بیچــاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم میرود
گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون
پنــهان نمیماند کـه خــون بر آستــــانم میرود
محمل بـدار ای سـاروان تندی مکن با کـــاروان
کــز عشـق آن ســرو روان گوئـی روانـم میرود
او میرود دامن کشان مـــن زهر تنهایی چشان
دیـگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود
باز آی و برچشمم نشین ای دلستــــان نازنین
کاشــوب و فریـــــــاد از زمین بر آستانم میرود
در رفتن جــــــان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود بچشم خویشتن دیــدم که جــــانم میرود
سعــدی
================
پی نوشت ها:
۱.داشتم تصنیفی از این شعر را گوش میدادم که مصادف شد با این پست.این شد که اینجا هم آوردمش.
۲.شکی عجیب بر وجودم سایه افکنده.هر روز که چشمانم را باز می کنم از خود می پرسم تو به خدا مومنی؟ایمان داری؟چقدر؟سوال اساسی ام شده این روزها!
۳.تا به حال اینقدر دچار تناقض نشده بودم در مورد لایف یا همان حیات خودمان یا حتی بیشترتر در مورد خودم!
۴.به قول دوست عزیزی این روزها اگر صدای استجابت به گوشتان رسید ما را هم فراموش نکنید که بسیار نیازمندیم.
سرگشته چو پرگار همه عمر دویدیم